Proszę wygodnie usiąść na tej pajęczynowej sofie Panie Spider. Rozumiem, że ma pan kompleksy, że nie jest pan Spidermenem, a jedynie zwykłym pająkiem, czy tak?
– Tak, trochę mi nieswojo jest w tej sytuacji. To w końcu nie jego zasługa, że stał się superbohaterem. Wszyscy teraz lecą na jego filmy do kina, kupują te dziwne komiksy, a ja tu siedzę u psychologa i się żalę.
Czy ostatnio zrobił pan komuś z tego powodu krzywdę?
– eee… wystraszyłem małą dziewczynkę, to chyba tyle.
Dobrze, to może teraz zadam panu kilka trochę intymnych pytań.
– zgadzam się na wszystko, byle już mi przeszła ta zazdrość o tego kolesia w tych obcisłych fatałaszkach.
Pana układ krwionośny?
– ostatnio był otwarty
Układ oddechowy jaki pan ma?
– Płucotchawki i tchawki
Układ nerwowy?
– Skoncentrowany, chociaż dziś akurat nie bardzo, no i dwuczęściowy mózg, narządy zmysłów mam dobrze rozwinięte
Oczy?
– Mam ich dużo, nie wiem czy to akurat zaleta czy wada. Jak kupuje słoneczne okulary, to wydaje za dużo kasy
Zachowanie pana na co dzień?
– Dość drapieżne. Nie jestem pokorny za bardzo i chyba nigdy nie będę.
Dobrze, a więc wszystko z panem w porządku. Widzi pan, musi pan sobie zdać sprawę z tego, że Spiderman nie może się pochwalić takimi układami, jakie pan posiada.
– Aha. No tak. Ten chłopak się nie nadaje na pająka. Nie ma w sobie tej ikry drapieżności.  W takim razie już czuje się lepiej. Dziękuję doktorze za wyleczenie. Szybko poszło. Mam dla Pana prezent na Halloween – śliczne świeczniki z pająkami. Pozowałem do nich rzeźbiarce. Jest bardzo utalentowana, ujeła mnie na tej świeczce dokładanie tak jak wyglądam. Pozdrawiam i dziękuje. Mięciutką ma Pan Kanapę. Do widzenia.